Ένα άρθρο για τον Αντώνη Κατινάρη – Περιοδικό Δίφωνο του Αυγούστου 2005

 

Αντώνης Κατινάρης –  

Του Κώστα Μπαλαχούτη

 

Το λαϊκό τραγούδι, στις πολύπλευρες εκφάνσεις του, δεν υπήρξε ποτέ υπόθεση λίγων και εκλεκτών. Τουναντίον. Στο πέρασμα των χρόνων αρκετοί πρωταγωνιστές και δευτεραγωνιστές δικαιώθηκαν και γεύτηκαν την χαρά της αναγνώρισης του έργου και της προσφορά τους. Σε ορισμένες περιπτώσεις η δικαιολογημένη αυτή «παρασημοφόρηση» για λόγους μικροπολιτικής αλλά και άγνοιας ή έλλειψη ενδιαφέροντος για περαιτέρω αναγνώσεις και έρευνες υπερτονίστηκε και επισκίασε φωτεινούς εργάτες του τραγουδιού που επί μακρόν έδωσαν βροντερό παρών στην δισκογραφία και τα λαϊκά κέντρα συνδέοντας παράλληλα το όνομά τους με γνωστές και πολυαγαπημένες επιτυχίες.

Κάποιοι από αυτούς ίσως και λόγω του χαρακτήρα τους αλλά και της απροθυμίας τους να μπουν στο παιχνίδι των δημοσίων σχέσεων και των υποκλίσεων στους αυλοκόλακες  που στελέχωσαν την μουσική βιομηχανία και περιτριγύρισαν εν είδη κλοιού τους ερμηνευτές-σταρ αποσύρθηκαν διακριτικά καλύπτοντας εκουσίως τα χνάρια τους διαισθανόμενοι πως έτσι κι αλλιώς ελάχιστοι θα έμπαιναν ουσιαστικά στον κόπο να ψάξουν και να αναζητήσουν.

Στην κατηγορία αυτή ανήκει και ο δεξιοτέχνης του μπουζουκιού και συνθέτης Αντώνης Κατινάρης που το όνομα και η τέχνη του κρύβονται πίσω από σπουδαία τραγούδια, εξαιρετικές μελωδίες και ταξίμια. Δεν είναι τυχαίο ότι η εργογραφία του αριθμεί εκατό και πλέον τραγούδια σε δίσκους 45 στροφών και αρκετά προσωπικάlp’s με ερμηνευτές πρώτης γραμμής όπως οι Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Γιώτα Λύδια, Πόλυ Πάνου, Καίτη Γκρέυ, Μανώλης Αγγελόπουλος, Βαγγέλης Περπινιάδης, Πάνος Γαβαλάς, Στράτος Διονυσίου, Μιχάλης Μενιδιάτης, Ρίτα Σακελλαρίου, Χαρούλα Λαμπράκη, Σταμάτης Κόκκοτας, Μανώλης Μητσιάς, Κώστας Κόλλιας, Γιώργος Μαργαρίτης κ.ά.

Από τις παραπάνω συμπράξεις προέκυψαν δυνατά και διαχρονικά σουξέ όπως τα: Τι να σου κάνει μια καρδιά και Αγωνία και καημός σε στίχους Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, Μ’ έκανε η αγάπη σου ξενύχτη σε στίχους Χαράλαμπου Βασιλειάδη, Μπαγλαμάδες και μπουζούκια, Και εν τω μεταξύ και Στο κάτω κάτω σ’ αγαπώ σε στίχους Θάνου Σοφού, Δώδεκα η ώρα νταν σε στίχους Τάκη Κωλέττη, Άκου τι θα πω σε στίχους Μάρως Μπιζάνη κ.ά. Αμέτρητες είναι συμμετοχές του Κατινάρη ως εκτελεστής σε κομμάτια επιφανών συνθετών, όπως οι Βασίλης Τσιτσάνης (Τα ξένα χέρια), Απόστολος Καλδάρας (Στ’ Αποστόλη το κουτούκι), Γαβαλά (Μακριά μου να φύγεις) κ.ά.

 

Ο Αντώνης Κατινάρης γεννιέται στα Χανιά το 1931 από που γονείς Μικρασιάτες που είχαν φτάσει στην Κρήτη μετά την καταστροφή .  Είναι το πρώτο παιδί της οικογένειας του, θα ακολουθήσουν πέντε ακόμη τέκνα, τρία κορίτσια και δύο αγόρια . Ο πατέρας του ήταν εργάτης στο λιμάνι των Χανίων αλλά -λόγω και της καταγωγής του- είχε έφεση και αγάπη για τη μουσική και το τραγούδι.

Σε ηλικία μόλις οκτώ ετών ο μικρός Αντώνης αρχίζει να σκαλίζει το μπουζούκι του θείου του με αντάλλαγμα να σκάβει και να περιποιείται τον κήπο του. Παράλληλα ξεκινά να μαθαίνει κάποια πράγματα πάνω στο όργανο από έναν κουρέα, τον Σαριμανώλη, που υπήρχε στην γειτονιά του.

Ως γνωστόν τα κουρεία εκείνη την εποχή αλλά και για πολλά χρόνια αργότερα λειτουργούσαν ως στέκια συγκεντρωσης ανθρώπων με "καλλιτεχνικές" ανησυχίες, γι' αυτό συχνά στούς τοίχους τους υπήρχαν κρεμασμένες κιθάρες, μπουζούκια ή μπαγλαμάδες . Στα δεκάξι του χρόνια ο νεαρός Αντώνης είναι ήδη επαγγελματίας μπουζουξής. Δουλεύει σε διάφορα μαγαζιά που βρίσκονται διάσπαρτα στην πόλη των Χανίων (Λαμπαθές στην περιοχή Μπόλαρη, Λούκουλος, Τρύφωνας, Μαρίνα κ.ά.).

Στις Μαρίνας γνωρίζεται με την Μαρία Ρίππη τραγουδίστρια από την Αθήνα, κόρη του σαντουριέρη Γιώργου Ρίππη (φίλος και συνεργάτης του Κώστα Καρίπη, της Ρόζας Εσκενάζυ κ.ά.), η οποία μετά την απώλεια του πατέρα της έχει "κατεβεί" στα Χανιά για να δουλέψει στο εν λόγω μαγαζί. Θα ερωτευτούν, θα παντρευτούν και θα αποκτήσουν τρία παιδιά. Στα λαϊκά κέντρα των Χανίων καταφθάνουν περιστασιακά καλλιτέχνες από την Αθήνα στα λεγόμενα "εξτρά" τους, όπως η Ρίτα Σακελλαρίου, ο Λουκάς Νταράλας, ο Γιώργος Τσιμπίδης, η Καίτη Γκρέυ κ.ά. με τους οποίους ο Κατινάρης γνωρίζετε και συνεργάζεται μαζί τους.

Στις λυκαυγές της δεκαετίας του εξήντα ο Καττινάρης, φτασμένος και αναγνωρισμένος στα Χανιά, έρχεται στην Αθήνα αναζητώντας μια καλύτερη τύχη και διέξοδο στις μουσικές του αγωνίες. Μένει με την οικογένειά του στο Αιγάλεω στην οδό Κρήτης.

Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα εδραιώνει την φήμη του σαν εκτελεστής -άριστος χειριστής του τρίχορδου και του τετράχορδου στη συνέχεια- και ύστερα από ένα βραχύβιο πέρασμα από την RCAVictor του Ορφανίδη όπου ντουετάρισε με τον Τσιμπίδη, καθιερώνεται ως μόνιμος σολίστας στην Columbia παίζοντας πρώτο-δεύτερο μπουζούκι μαζί με τον Σπύρο Λιόση και άλλους δεξιοτέχνες. Παράλληλα εργάζεται σε γνωστά νυχτερινά κέντρα (Σπηλιά του Παρασκευά, Περιβόλας, Καν Καν κ.ά.) συνοδεύοντας τον Πρόδρομο Τσαουσάκη, το Μπιθικώτση, τον Αγγελόπουλο, τον Μενιδιάτη κ.ά. και βέβαια τον Γαβαλά με τον οποίο θα έχουν και στενή,  πολύχρονη συνεργασία.

Μαζί θα συνυπάρξουν στο πάλκο του Τζίμη του Χοντρού στην Αχαρνών, στην Τριάνα του Χειλά στην Συγγρού, στου Κασιδάκη κ.ά. καθώς κα σε αρκετές κινηματογραφικές ταινίες που ως συνήθως διανθίζονταν από σκηνές γλεντιού σε λαϊκά μαγαζιά . Γρήγορα περνάει και στην δισκογραφία με κορυφαίους ερμηνευτές να ερμηνεύουν συνθέσεις του. Ιδιαίτερα αποδοτική θα είναι η σύμπραξη του με την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου αλλά και άλλους διακεκριμένου στιχουργούς της θρυλικής εποχής των 45αριών -και όχι μόνο- όπως οι Χαράλαμπος Βασιλειάδης, Θάνος Σοφός, Νίκος Δαλέζιος κ.ά. Σημαία του αποτελεί το τραγούδι Τι να σου κάνει μια καρδιά, πάνω σε στίχους της "γριας" που τραγούδησε το 1966 ο Μπιθικώτσης (Columbia, SCDG-3612).

Το συγκεκριμένο κομμάτι τόσο ως προς το στίχο όσο και ως προς τη μελωδία αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της προσπάθειας των λαϊκών δημιουργών να συμπορευτούν με το ύφος και την τεχνοτροπία των λεγόμενων έντεχνων τραγουδιών που ανθούσαν στην δισκογραφία εκείνη την περίοδο. Η καταξίωση στο χώρο του και η μποέμ ζωή και νοοτροπία του Κατινάρη θα έχουν σαν συνέπεια να χωρίσει  με τη σύζυγό του. Εκείνη έχοντας διακόψει την ενασχόλησή της με το τραγούδι, μετά τον χωρισμό τους, επιστρέφει και πάλι στο πάλκο και τις ζωντανές εμφανίσεις.  Στα κατοπινά χρόνια ο Κατινάρης θα συνδεθεί με την ερμηνεύτρια και στιχουργό Σία Ροζάκη με την οποίαν θα αποτελέσουν ζευγάρι στη ζωή και το τραγούδι. Μαζί θα καταθέσουν εκτός από μικρούς δίσκους 45 στροφών (Ένας άντρας ψεύτης , Σ' είδα να χάνεσαι κ.ά) και ολοκληρωμένα άλμπουμ με πρωτόλειο υλικό (Αστα Να Πάνε, Columbia, 1974) και επανεκτελέσεις (12 Επιτυχίες, Relans, 1982). Πρέπει να σημειωθεί ότι ο Κατινάρης μπήκε στα "πράγματα" σε μια περίοδο όπου τα "πόστα" τουλάχιστον όσον αφορά τη δισκογραφική παραγωγή ήταν πιασμένα από γνωστούς και καταξιωμένους δημιουργούς και εκτελεστές.

Εν τούτοις χάρη στο ταλέντο του κατάφερε να διακριθεί και να ανεβεί τα σκαλοπάτια της επιτυχίας . Ακόμα και προς τα τέλη του '60 και αρχές του '70 όπου πολλοί ονομαστοί λαϊκοί συνθέτες "αποδεσμεύονται" από τις μεγάλες εταιρίες εκείνος εξακολουθεί να δισκογραφεί για λογαριασμό της Columbia.

Ταυτόχρονα εξακολουθεί να αφήνει το στίγμα του σαν μουσικός και σαν ενορχηστρωτής παίζοντας μεταξύ άλλων στα lp's 12 Φύλλα της Καρδιάς (1971) και Παλιά Μεράκια (1973) με ερμηνευτή το Σταμάτη Κόκοτα που συμβάλλουν καθοριστικά στην αναβίωση του ρεμπέτικου. Το 1973 κυκλοφορεί ο μεγάλος δίσκος 33 στροφών με τίτλο Μπαγλαμάδες

Και Μπουζούκια με ερμηνευτή τον Στρ. Διονυσίου και δώδεκα συνθέσεις του Κατινάρη σε στίχους Θ. Σοφού απ όπου ξεχώρισε το ομότιτλο τραγούδι αλλά και το εξαιρετικό Στο κάτω κάτω σ' αγαπώ. Την επόμενη χρονιά, πάντα σε στίχους Σοφού, ο Κατινάρης υπογρέφει για τον Στ. Κόκοτα το lp Συναναστροφές από που προέκυψε το σουξέ Και εν τω μεταξύ και το άλμπουμ Νεώτερα κι Ανώτερα με τους Στρ. Διονυσίου, Πόλυ Πάνου και Σία Ροζάκη .

Το 1975 Εκδίδεται ένας ακόμη πολυσυλλεκτικός δίσκος του Κατινάρη με τίτλο Αυταπάτες και ερμηνευτές τους Πόλυ Πάνου, Λευτέρη Μυτιληναίο και Κωστή Χρήστου. Με τον προσωπικό δίσκο Άστα να Πάνε της επόμενης χρονιάς ολοκληρώνεται ο κύκλος του Κατινάρη στην Columbia.

To 1978 o Κατινάρης υπογράφει στηνPolyphone το lp Μπουζουκοκελαϊδίσματα που ερμηνεύει ο δυναμικά ανερχόμενος  τότε Κώστας Κόλλιας. Από αυτή τη δουλειά θα βγούν τα σουξέ Δώδεκα η ώρα νταν σε στίχους Τάκη Κωλέττη , Γυρνώ ξενύχτης σε στίχους Γιάννη Κιούρκα , Κι αν έγινα κουρέλι σε στίχους Σίας Ροζάκη κ.ά.  Η απρόσμενη φυγή του Κόλλια από τη ζωή στις 4/6/1980 σε "περίεργο" τροχαίο δυστύχημα θα κλονίσει τον Κατινάρη αφού στο πρόσωπό του είχε βρει έναν στιβαρό ερμηνευτή, ιδανικό εκφραστή των ορθόδοξων μελωδιών του που πατούσαν πάνω στα βήματα του σμυρνέϊκου, ρεμπέτικου και μετέπειτα κλασικού λαϊκού τραγουδιού.

Το ίδιο είχε συμβεί και νωρίτερα με το χαμό της Παπαγιαννοπούλου στις 7/1/1972 με την οποία είχαν δεσμούς φιλίας και αλληλοεκτίμησης, πέραν από την αποδοτική συνεργασία τους στην δισκογραφία. Δεν είναι τυχαίο ότι για τρία- τέσσερα συνεχόμενα χρόνια ο Κατινάρης θα σιωπήσει. Θα επιστρέψει στα στούντιο το 1982 δίνοντας τραγούδια στο συνεχιστή κατά μια έννοια αυτής της «αρρενωπής» ερμηνευτικής σχολής, Γιώργο Μαργαρίτη, στο προσωπικό του άλμπουμ Άκου Τι Θα Πω απ' όπου το ομώνυμο τραγούδι σε στίχους Μάρως Μπιζάνη έγινε μεγάλη επιτυχία .

Ο Κατινάρης βλέποντας τα δεδομένα να αλλάζουν στο χώρο του τραγουδιού με τον παραγκωνισμό των δημιουργών και την απόλυτη προβολή των ερμηνευτών-αστέρων, και θέλοντας να έχει τον απόλυτο έλεγχο στην δουλειά του στήνει την δική του δισκογραφική εταιρεία. Το όνομά αυτής Relans με έδρα την Μεσογείων, απέναντι από Ραδιομέγαρο της ΕΡΤ, στην Αγία Παρασκευή. Ήδη από τα πρώτα χρόνια του '70 έχει αποσυρθεί από τα μαγαζιά εκδηλώνοντας την αντίθεσή του στα νέα σταθμά και μέτρα της διασκέδασης και της νύχτας. Η επιχειρηματική του προσπάθεια θα έχει άδοξο τέλος και έκτοτε ο Κατινάρης θα εγκαταλείψει ουσιαστικά και την δισκογραφία παρά τις δελεαστικές προτάσεις που θα έχει κατά καιρούς και την αναγνώριση που χαίρει στην μουσική πιάτσα. Το παιχνίδι που παιζόταν πια γύρω από τη μουσική και η εμπορική "οπτική" της δεν του ταιριάζει.

Προτιμά να ζει "απομονωμένος" στο σπίτι του στη Νέα Μάκρη εξακολουθώντας να δημιουργεί. Μοναδικές εξαιρέσεις ο πολυσυλλεκτικός δίσκος Λαϊκό Πάλκο με τους Γιάννη Κόλλια, Σόφη Κωνσταντάκη, Δημήτρη Ξενίδη  (Polyphone, 1987) και Για σας Τα Διάλεξα με ερμηνευτή τον φίλο και συνεργάτη του Στ. Κόκοτα (WEA, 1994). Έφυγε απ' τη ζωή στις 28/10/99. H κόρη του Μαρία, καλή τραγουδίστρια, αποτελεί την συνέχειά του στο τραγούδι. Άλλωστε και ο ίδιος ο Κατινάρης ήταν σωστός ερμηνευτής και ωραίος σεγοντίστας.

 

Εμείς οι δυό είμαστε ......Eνα!!!

 

Της Μαρίας Κατινάρη

 

Η αλήθεια είναι ότι σου γράφω ένα γράμμα....που τώρα πια

είναι αδύνατον να στο δώσω...όσο και να θέλω.....

Μπορεί όμως με κάποιο τρόπο...

εσύ να το διαβασεις...

(ήσουνα ειδικός...στο να ανακαλύπτεις μαγικούς τρόπους)

Πάντα μου έλεγες..ότι εμείς οι δυό είμαστε Ενα...

Τελικά είχες απόλυτο δικιο!!

Οταν έφυγες κατάλαβα τι ενοούσες..

Λειτουργώ όπως και εσύ...και αντιδρώ το ίδιο..

Αργησα όμως να το καταλάβω...δεν ξέρω ακόμα το γιατί

Θυμάσαι πόσο πολύ μιλούσαμε για όλα?

Θυμάσαι?

Ολα μου τα προσωπικά...τα μυστικά μου...

της δουλειάς...των φίλων...όλα στα έλεγα..

Ολα τα ήξερες πρώτος απ΄ολους!!

 

Ξέρεις γιατί??

Ηθελα επιβεβαίωση και επιβραβεύση για όλα!

Να σ'ακούσω να μου λες οτι έκανα κάτι σπουδαίο!!!

Κάτι σημαντικό...

Ομως δύσκολα έλεγες...

Μπράβο σωστά έπραξες!

στην διάρκεια της διαδρομής...

Στο τέλος εισέπραξα όλα τα Mπράβο μιας Zωής μαζεμένα...

Εκείνη τη μέρα που με κοιτούσες ώρες ατέλειωτες επίμονα στα

μάτια με το δικό μας μυστικό κωδικό..

που απο παιδί μου είχες μάθει..να αποκρυπτογραφώ...

και να καταλαβαίνω τι σκέπτεσαι...

Ξαπλωμένος σ΄εκείνο το κρεβάτι..γελαστός..μου

τραγουδούσες..

"πίνω και μεθώ" πείραζες τις νοσοκόμες...

(Αστέρια μου!! τις αποκαλούσες)

και με κοιτούσες...τόσο βαθειά...τόσο επίμονα...και΄πόσα μου έλεγες

Σε κάποια στιγμή, σπας την σιώπη σου και  χωρίς λόγο μου λες...

Τελικά είσαι μαγκάκι!!

Σε θαυμάζω!!

Είσαι δυνατή..δεν σε φοβάμαι εσένα..με τη Ζωή!!

Τα έχασα..με έπιασε αμηχανία...τι να σου πω??

Μέχρι εκείνη τη στιγμή...ένοιωθα ότι για σένα...

τα έκανα όλα λάθος...και συνέχισες...

Είσαι κι όμορφη...σαν χανούμισσα...όμορφη κόρη έχω...

που τραγουδάει σαν τουρκαλίτσα!!

Πήρα το ηλεκτρονικό πιεσόμετρο...απο την αμηχανία μου...

και στο έβαλα στο χέρι...

Ησουνα μια χαρά...μετά μου είπες να μετρηθώ κι εγώ...

κι είχα ανεβασμένους παλμούς...αρκετά... Θυμάσαι?? μου είπες να το

κοιτάξω...να πάω στο γιατρό...

Ακόμα έτσι είμαι...με παραπάνω παλμούς...από το στρες ίσως...

Μετά όταν πήγα να φύγω..σε φίλησα είπα καληνύχτα και έκλεισα την πόρτα πίσω

μου....

Κατέβαινα τις σκάλες...είχα κατεβεί δυο ορόφους

όταν σε άκουσα να με φωνάζεις...

Ανήσυχησα γιατί δεν έπρεπε να κουράζεσαι κι εσύ ερχόσουν

με πολλά γκάζια και γεμάτος αγωνία...

Τι είναι? σου είπα ..

Τι έπαθες, συμβαίνει κάτι?

 Ναι!! μου απάντησες... Ξέχασες την πορτοκαλάδα σου.... (μια μισοτελειωμένη

αμίτα..

ήταν ο λόγος που σ'έκανε να τρέξεις πίσω μου?? σκέφτηκα)

Κατάλαβα..πια ότι ήταν η τελευταία μας φορα...που βλεπόμαστε...

Το είδα στα ματιά σου...το ήξερες κι εσύ..

Ειδικά Εσύ... Θυμάσαι εκείνη την πρωτοχρονιά στο Καλαμάκι ???

Καθόμαστε μαζί στον καναπέ...και είπες..

Ας'τις γυναίκες στην κουζίνα... Ελα να τα πούμε εμείς...

(κρυφή και φανερή σου επιθυμία να είμαι γυιός κι οχι κόρη..

προσαρμόστηκα όμως έκανα συνδυασμό που σου άρεσε...

έτσι δεν είναι??)

Μετά απο διάφορες κουβέντες

πάλι με κοίταξες όσο πιο βαθειά μπορούσες

και με ρώτησες αν μπορώ να σε συγχωρέσω...

Εγώ σου είπα ...Ναι!

και τα μάτια μου και η ψυχή μου..βούρκωσαν..γιατί δεν το πίστευα!

Δεν μπορούσα να σου πω κάτι άλλο...δεν είχα την δύναμη..

ούτε και το θάρρος!!

 

Τώρα θα  πω αυτό που είμαι η πιο μεγάλη αλήθεια της ζωής μου!!

Σε συγχωρώ...από την ψυχή μου μέσα πολύ βαθειά...

Ξέρεις γιατί?

Γιατί τώρα ξέρω ότι αν ήμουν εσύ...εύκολα  θα έκανα κι εγώ τα ίδια

λάθη...τώρα ξέρω...

Γιατί άργησα θεε μου τόσο..να καταλάβω??

ΓΙΑΤΙ?

Σε συγχωρώ  και σε ευχαριστώ για όσα πήρα από σένα...

που τελικά τα λίγα γίνονται πολλά όταν  είναι τοσο δυνατά

ώστε να σε καθορίζουν!

 

Τώρα σε βρίσκω σε κάθε μου σκέψη...σε κάθε μου έκφραση...

σε κάθε μου επιλογή...

Εχεις ριζώσει τόσο βαθειά μέσα μου...Είσαι ένα με μένα...

Τελικά εμείς οι δυό είμαστε Ενα!!!

Είχες δίκιο!!

 

 

Μόνο που δεν θα σε ακούσω πια να ανεβαίνεις

τις σκάλες του σπιτιού τραγουδώντας τόσο δυνατά

λες και ήθελες να ακουστεί σε όλη τη γη...

οτι έρχεσαι επιτέλους σε μενα!!

 

Ούτε το γέλιο σου ...αυτό το υπέροχο γέλιο σου...

το δυνατό το γεμάτο ζωή...θα ακουστεί ξανά σ'αυτό το σπιτί...

Κι αυτό το πρόσωπο σου...που το βλέπω κάθε μέρα στον καθρέφτη μου...γιατί

είμαστε ίδιοι.. ολόϊδιοι με επιβεβαιώνει

ότι εσύ κι εγώ είμαστε Ενα...

 

 

Σαν σήμερα έφυγες...28/10/99..και κατοικείς μέσα μου πια...

Συγχώρεσε με ...που δεν το κατάλαβα πιο νωρίς...

Συγχώρεσε με...αν σε πίκρανα...

και κάτι ακόμα...

Η μικρή μιλάει συνεχώς για σένα και σε αγαπάει πολυ...

Εχει μεγάλο παράπονο που δεν πρόλαβε να σε γνωρίσει..

είναι τωρα περίπου στα εφτά..

και πάει δευτέρα τάξη...

καλή μαθήτρια και μοιάζει κι αυτή πολύ σε μένα..

Μοιάζει σε μας δηλαδή...

θυμάσαι πως ήμουν εγώ στα εφτά μου χρόνια?

έτσι είναι κι η μικρή..

(ελπίζω να μην κάνει κι αυτή το ίδιο λάθος το δικό μου...

να καταλάβει αργά όλη την σημασία της ζωής...)

 

Ξέχασα να σου πω το πιο σημαντικό....

Εκείνο το πρωινό της 28/10/99 ντύθηκα το πρωί ..

για να έρθω να σε δω...

Hμουν έτοιμη να φύγω απο το σπίτι ,όταν χτύπησε το τηλέφωνο...